چرا در طول ماه محرم و صفر نام ائمه را بیشتر از نام خدا بر زبان می آوریم؟

ما شیعیان در طول ماه محرم و صفر چند بار نام ائمه را بر زبان می آوریم وچند بار نام خدا را بر زبان می آوریم؟ آیا این درست است؟

جواب سؤال شما را با یک سؤال شروع می کنیم، اگر در این مدت، نام ائمه را چند برابر نام خداوند ببریم ، چه اشکالی پیش می آید؟ آیا خداپرستی فقط با بردن نام خداوند تحقق می یابد؟

در مکتب ما، ذکر و نام ائمه بنا بر فرمایشات غیر مستقیم قرآن و مستقیم پیامبر گرامی (ص) ، غیر از نام خداوند نیست، این تفکر باطل وهابیت است که همه چیز را شرک می داند و با همه مذاهب اسلامی (شیعه یا سنی) در این باره مخالفت می کند.

قرآن کریم همه اش ذکر و نام خداوند نیست، همان طور که فرمان می دهد، "پروردگارت را یاد کن "[1] به پیامبر دستور می دهد که "ابراهیم"[2]، "اسماعیل"[3] ، "موسی"[4]، " مریم"[5] ، "ادریس"[6] ، "داود"[7] ، "ایوب "،[8] " اسحاق و یعقوب"[9] را نیز یاد کن. علت ذکر نام این بزرگان و صالحان را خداوند صفات حسنه ونیکی های این بزگواران بر می شمرد. بزرگ داشت این افراد، در راستای ذکر خداوند و چیزی جدا از ذکر خداوند نیست.

روایات فراوانی داریم که ذکر اهل بیت را مطابق با همین اصل قرآنی، در راستای ذکر خداوند و عبادت بر شمرده است.

پیامبر گرامی اسلام می فرماید: "ذکر علی (ع) عبادت است "[10] و در روایت دیگر فرمود: "ذکر علی و دیگر فرزندانش از ائمه معصومین ( ع) عبادت است."[11] و بدیهی است که چنین دستوری از آن جهت است که نام و ذکر اهل بیت (ع) موجب صفای دل و الگو گرفتن از آنان در راه خداوند است.

[1] آل عمران،41؛ اعراف،205.
[2] مریم،71.
[3] ص،48.
[4] مریم،51.
[5] مریم،16.
[6] مریم،56.
[7] ص،17.
[8] ص،41.
[9] ص،45.
[10] محمد بن علی، شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج 2، ص 205.
[11] نوری، مستدرک الوسائل، ج5، ص 283.

منبع :islamquest.net



چگونگی ثروتمند شدن از نگاه امام رضا (ع)

 سیره کلامی و عملی امام رضا (ع) سراسر درس و آموزه است برای سبک زندگی آنهم سبکی که آدمی را به مقصد کمال و سعادت رهنمون می شود، از این رو، گوشه ای از آن در این نوشتار مرور می شود:

 

تاکید بر عمل در کنار حرف و سخن

امام رضا (ع) نسبت به عمل به ویژه در حوزه تکالیف دینی و واجبات تاکید داشتند و به قول معروف معتقد بودند که «ز عمل کار برآید» و این مسئله را به شیعیان نیز گوشزد می کردند.

نقل است یکی از شیعیان ثامن الحجج (ع) که تاجر دینداری بود و وضعیت مالی بسیار خوبی داشت در فارس زندگی می کرد. او همواره خود را شیعه وفادار به اهل بیت (ع) معرفی می کرد. البته گفتار و عمل او چندان یکسان نبود و از دادن خمس طفره می رفت. وی نامه ای به امام رضا (ع) نوشت و از ایشان خواست که خمسش را نپردازد.

امام (ع) نامه او را خواندند و پاسخ دادند: «بسم الله الرحمن الرحیم، بدان که خداوند وسعت دهنده و کریم است. درباره عمل و کار ضامن ثواب است... هیچ مالی حلال نیست مگر از راهی که خدا آن را حلال کرده است. پرداخت خمس کمک به ما اهل بیت (ع) است برای نشر دین و همچنین تامین نیاز نیازمندانِ خاندان ما و پیروان ما... پس خمس را از ما دریغ نورزید و تا می توانید خود را از دعای ما محروم نکنید؛ زیرا دادن خمس، کلید روزی شما و باعث پاک شدن گناهان شما است و چیزی است که برای روز بیچارگی خود آماده می کنید و مسلمان کسی است که به عهدش با خدا وفا کند، مسلمان آن نیست که با زبان بپذیرد و با دل مخالفت کند. والسلام»

 

ثروت اندوزی

درباره چرایی ثروت اندوزی عده ای و بی توجهی آنها از حال دیگران یکی از یاران از امام رضا (ع) نقل کرده که ایشان فرمودند: «ثروت انباشته نمی شود مگر به سبب پنج چیز: بخل شدید، آرزوی طولانی، حرص زیاد، قطع رحم و ترجیح دادن دنیا بر آخرت.»

 

آداب معاشرت در سیره حضرت رضا (ع)

به تصریح راویان در منابع تاریخی، رفتار امام رضا (ع) با هیچ یک از دانشمندان، سیاستمداران و حتی عابدان آن دوران قابل مقایسه نیست. رفتار ایشان تجسم واقعی اخلاق نبوی بوده و الگویی برجسته برای همگان به شمار می رفته اند.

برای مثال هرگز دیده نشد که ایشان در سخن گفتن با کسی، درشتی کنند و یا سخن کسی را قبل آنکه به اتمام برسد، قطع کنند.

همچنین، هیچ کس را برای نیازی که توان برآورده کردنش را داشتند پس نزده و هرگز در حضور کسی پای خود را دراز نمی کردند و در برابر همنشین خود، تکیه نمی دادند. هرگز دیده نشد که به یکی از بستگان یا غلامان دشنام داده و یا آب دهان بیندازند.

ایشان حتی در خنده نیز آدابی داشتند به گونه ای که هرگز قهقهه نزده و خنده شان لبخندی بیش نبود. هر گاه هنگام غذا خوردن تنها می شدند وابستگان و غلامان حتی دربانان و نگاهدارنده اسبان را نیز بر سر سفره می نشاندند.

ایشان فراوان احسان می کردند و پنهانی صدقه می دادند که بیشتر آن در شب های تاریک بود.

 

کیفیت رفتار با فقرا

برخی مسلمانان در رفتار با یکدیگر تبعیض روا می داشتند. بارها دیده شد که افرادی به مخاطبشان نگاه می کنند. اگر مخاطب ثروتمند بود، بسیار به او احترام می گذاشتند چنانچه ندار بود به او توجه نمی کردند. و تحمل این وضع برای فقرا بسیار دشوار بود.

امام رضا (ع) از این رفتار آگاه شدند و فرمودند: «کسی که به مسلمان فقیری سلام کند بر خلاف آنگونه که به ثروتمندان سلام می کند، در حالی خداوند را در قیامت ملاقات خواهد کرد که بر او خشم گرفته است.»

ایشان همچنین بر بخشش جوانمردانه تاکید داشتند و این مسئله در سیره عملی حضرت ثامن الحجج (ع) نیز تبلور داشت.

نقل است مردی از پیش امام (ع) می گذشت و در حالی که چشم به چشم امام رضا (ع) دوخته بود، گفت: آقا! می شود به اندازه جوانمردی خودتان به من بخشش کنید.

امام (ع) فرمودند: آن مقدار برایم مقدور نیست.

مرد زیرک بود، درخواستش را تغییر داد و گفت: «پس به اندازه جوانمردی من بخشش کنید.»

امام رضا (ع) فرمودند: «ایرادی ندارد.» آنگاه حضرت (ع) غلامشان را صدا زدند و فرمودند: «به این مرد دویست دینار بده!»

منابع:

عیون اخبارالرضا (ع)

مناقب آل ابیطالب

کافی

زندگی به سبک خورشید

بدون شرح ... خودتون میدونید قضیه رو!

لا اله الا الله

چرا نماز را به زبان عربى مى خوانیم؟

چرا نماز را به زبان عربى مى خوانیم؟

( برگرفته از کتاب « پاسخ به پرسش های مذهبی » - حضرت آیت الله مکارم شیرازی دامت برکاته)

سؤال: چرا باید نماز را به زبان عربى خواند و حال آن که هرکس باید خدا را به زبان خودش بخواند، آیا این موضوع با جهانى بودن دین اسلام منافات ندارد؟
 
پاسخ: اتّفاقاً خواندن نماز به زبان عربى یکى از نشانه هاى جهانى بودن دین اسلام است،زیرا جمعیّتى که در یک صف قرار مى گیرند و در یک جبهه واحد فعّالیّت مى کنند، ناگزیرند زبان واحدى داشته باشند که به وسیله آن تفاهم کنند; یعنى، علاوه بر زبان مادرى و محلّى، یک «زبان عمومى و جهانى» هم داشته باشند و وحدت جمعیّت بدون این قسمت مسلّماً کامل نیست.
امروز عدّه اى از متفکّران معتقدند تا دنیا به صورت یک کشور در نیاید، مردم جهان روى سعادت را نخواهند دید و براى این که این موضوع جامه عمل به خود بپوشد، نقشه هایى طرح کرده اند و یکى از موادّ برنامه آنها به وجود آوردن یک زبان بین المللى و جهانى است.
خلاصه این که خواندن نماز به یک زبان از طرف تمام مسلمانان، رمز وحدت و نشانه یگانگى مسلمانان است و با توجّه به این که زبان عربى به اعتراف اهل فن یکى از وسیعترین و جامع ترین زبان هاى دنیاست، این حقیقت روشنتر مى شود که: تمام فرق مسلمانان مى تواند آن را به عنوان یک زبان بین المللى بشناسند و از آن به عنوان حسن تفاهم و همبستگى استفاده کنند.
علاوه بر این، خواندن نماز به یک صورت معیّن، آن را از دستبرد و تحریف و آمیخته شدن به خرافات و مطالب بى اساس که بر اثر مداخله افراد غیر وارد - هنگام ترجمه آن به زبان هاى دیگر - رخ مى دهد، نگاه مى دارد و به این وسیله روح این عبادت اسلامى محفوظ تر مى ماند; منتها بر هر مسلمانى لازم است به قدر توانایى با زبان دینى خود آشنا باشد و بداند با خداى خود چه مى گوید و اتّفاقاً یاد گرفتن ترجمه نماز که در یک صفحه کتاب خلاصه مى شود، به اندازه اى ساده و آسان است که ممکن است آن را در یک ساعت - براى تمام عمر - یاد گرفت.
کوتاه سخن این که: همان طور که مى دانیم مسأله توحید و یگانگى، در تمام اصول و فروع اسلام یک زیربناى اساسى محسوب مى گردد و نماز به سوى قبله واحد و در اوقات معیّن و به یک زبان مشخّص، نمونه اى از این وحدت است.
اگر به هنگام مراسم حج در مکّه باشیم و نماز جماعتى را که صدها هزار نفر از نژادها و ملّیّت هاى مختلف از سراسر جهان در آن شرکت مى جویند و همه با هم مى گویند «اللهُ اکبر»... مشاهده کنیم، آن گاه به عظمت و عمق این دستور آشنا مى شویم که اگر هریک، این جمله روح پرور یا سایر اذکار نماز را به زبان محلّى خود مى گفت چه هرج و مرج زشتى در آن روى مى داد.

مردمان کدام شهر مورد نفرین امام حسین(ع) واقع شدند؟

پرسش:

امام چندم ما دنبال اسرا بودند؟ چه کسی تیر را به گلوی علی اکبر زد؟ چه کسی از سپاه عمر بن سهد جدا شد و توبه کرد؟ با نفرین امام حسین مردم کدام شهر مورد خشم والیان خود بودند؟

پاسخ:

با سلام و عرض تسلیت به مناسبت ایام سوگواری اباعبدالله

امام سجاد و امام باقر(ع) همراه اسرا در کربلا بودند.

شب عاشورا 32 تن از لشکر عمر سعد به لشکر امام حسین(ع) ملحق شدند.(1)

مشهور آن است که یزید بن زیاد و حر بن یزید ریاحی توبه کرده و به شهادت رسیدند. یزید بن زیاد از کسانی بود که همراه عمر بن سعد (از کوفه) برای جنگ با امام حسین(ع) بیرون آمده بود، ولی وقتی سپاه عمر بن سعد پیشنهادها و شروط امام حسین(ع) را نپذیرفت تصمیم گرفت با حضرت جنگ کند. وی به امام پیوست.(2) یزید بن زیاد از کسانی بود که با خطبة حرّ هدایت شد و در زمرة یاران ابی عبدالله(ع) به فیض شهادت نائل گردید.(3)

حر بن زیاد ریاحی نیز از رؤسای کوفیان بود. به درخواست ابن زیاد، برای مبارزه با امام حسین(ع) فراخوانده شد و به فرماندهی لشکر ابن زیاد انتخاب گردید و مأمور شد که آب را به روی امام حسین(ع) ببندد. ولی در اثر عنایت خداوند و توجه امام حسین(ع) به وی، به جبهه حق پیوست و توبه کنان کنار خیمه‌های امام آمد و اظهار پشیمانی کرد و سپس اذن میدان طلبید. سرانجام بعد از جنگ با دشمن به شهادت رسید.(4)

در روز عاشورا حرمله بن کاهل اسدی گلوی علی‌اصغر(ع) تیر زد و او را به شهادت رساند.(5)

امام حسین(ع) روز عاشورا مردم کوفه را نفرین نموده فرمود: ای کوفیان! رویتان زشت و سیاه باد! و غم و اندوه قرینتان، و به سختی و مرگ گرفتار شوید.(6)

همچنین امام حسین(ع) در خطبة دیگر آنان را نفرین کرده می‌فرماید: خداوندا غلام ثقیف (حجاج بن یوسف) را بر آنان مسلّط کن... تا انتقام من و دوستان و اهل بیت و همرادارانم را از آنها بگیرد.(7)

پی‌نوشت‌ها:

1ـ دمع السّجوم، ترجمه نفس المهوم، ص 259.

2ـ تاریخ طبری، ج 5ن ص 428.

3ـ مقتل ابی مخنف، ترجمه جواد سلیمانی، ص 158.

4ـ جواد محدثی، فرهنگ عاشورا.

5ـ دمع السّجوم، ترجمه نفس المهموم، ص 371.

6ـ مناقب ابن شهرآشوب، ج 4، ص 88.

7ـ مقتل الخوارزمی، ج 2، ص 6؛ تاریخ ابن عساکر، ترجمه الامام الحسین)، ص 216.

دومین نامه امام خامنه ای به جوانان غربی

متن دومین پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی خطاب به جوانان کشورهای غربی به این شرح است:

بسم الله الرحمن الرحیم

به عموم جوانان در کشورهای غربی

حوادث تلخی که تروریسم کور در فرانسه رقم زد، بار دیگر مرا به گفتگو با شما جوانان برانگیخت. برای من تأسف باراست که چنین رویدادی بستر سخن را بسازد، اما واقعیت این است که اگر مسائل دردناک زمینه ای برای چاره اندیشی و محملی برای هم فکری فراهم نکند، خسارت دوچندان خواهد شد. رنج هر انسانی درهرنقطه از جهان به خودی خود برای هم نوعان اندوه باراست.
منظر کودکی که در برابر دیدگان عزیزانش جان می دهد، مادری که شادی خانواده اش به عزا مبدّل می شود، شوهری که پیکر بی جان همسرش را شتابان به سویی می برد، و تماشاگری که نمی داند تا لحظاتی دیگر آخرین پرده نمایش زندگی را خواهد دید، مناظری نیست که عواطف و احساسات انسانی را برنیانگیزد. هر کس که از محبّت و انسانیّت بهره ای برده باشد از دیدن این صحنه ها متأثر و متألّم می شود، چه در فرانسه رخ دهد چه در فلسطین و عراق و لبنان و سوریه. قطعاً یک و نیم میلیارد مسلمان همین احساس را دارند و از عاملان و مسبّبان این فجایع منزجر و بیزارند. امّا مسأله این است که رنج های امروز اگر مایه ی ساختن فردایی بهتر و ایمن تر نشود، فقط به خاطره هایی تلخ و بی ثمر فرو خواهد کاست. من ایمان دارم که تنها شما جوانهایید که با درس گرفتن از ناملایمات امروز قادر خواهید بود راه هایی نو برای ساخت آینده بیابید و سدّ بیراهه هایی شوید که غرب را به نقطه کنونی رسانده است.

 

واجب تر از نان شب ...

حدیث گریه ملائکه بر حسین علیه السلام

امام حسین(ثارالله)

یا رب الحسین بحق الحسین اشفع صدر الحسین بظهور الحجه

 

در کتاب علل الشرایع مسند از ابن حمزه ثمالی روایت کرده که گفت:

«گفتم: یا ابی جعفر! ای پسر رسول خدا! آیا همه شما قائم به حق نیستید؟

فرمود: چرا.

گفتم: پس به چه سببی است که یک نفر از شما قائم نامیده شده؟

فرمود: وقتی که جدّ من حسین (علیه السلام) کشته شد فرشتگان به درگاه خدا نالیدند و به گریه و زاری فریاد برآوردند و عرض کردند: ای خدای ما و مولای ما! آیا دست باز داشتی از کسی که کشت برگزیده تو و پسر برگزیده تو را از آفریده­های تو؟ آنگاه وحی فرستاد خدای عزّوجل به سوی ایشان که: آرام گیرید ای فرستگان من! سوگند به عزت و جلال خودکه هر آینه البته البته انتقام می­کشم از ایشان، هر چند پس از زمانی باشد. پس پرده برداشت خدای عزوجل از امام­هایی که از فرزندان حسین­اند برای فرشتگان تا خرم و خوشحال شدن و قائم آل محمد عجل الله تعالی فرجه را به ایشان نشان داد. در حالیت که آن حضرت به نماز ایستاده بود و فرمود: به این قائم از ایشان انتقام خواهم کشید.

ترجمه آیه الکرسی به انگلیسی و فارسی

 

In the name of Allah, the Merciful, the Compassionate

“Allah! There is no god but He – the Living, The Self-subsisting, Eternal. No slumber can seize Him Nor Sleep. His are all things In the heavens and on earth. Who is there can intercede In His presence except As he permitteth? He knoweth What (appeareth to His creatures As) Before or After or Behind them. Nor shall they compass Aught of his knowledge Except as He willeth. His throne doth extend Over the heavens And on earth, and He feeleth No fatigue in guarding And preserving them, For He is the Most High, The Supreme (in glory).”

به نام خداوند بخشنده مهربان

خدا یکتاست که جز او خدایی نیست زنده و پاینده است. هرگز او را کسالت خواب فرا نگیرد تا چه رسد که به خواب رود. اوست مالک آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است. که را این جرات است که در پیشگاه او به شفاعت برخیزد. مگر به فرمان و اجازه او! علم ازلی او محیط است به انچه از ازل پیش نظر خلق بوجود آمده است، و آنچه سپس تا ابد موجود خواهد شد و خلق به هیچ مرتبه علم او احاطه نتواند کرد مگر به آنچه او خواهد، قلمرو علمش از آسمان و زمین فراتر و نگهبانی زمین و آسمان بر او آسان و بی زحمت است